Elara'nın Düşler Bahçesi

Elara, yaprakları dökülmüş ağaçların altında, eski bir bankta oturuyordu. Gözlerinden süzülen yaşlar, soğuktan çatlamış ellerini ısıtmaya yetmiyordu. Annesi ve babası çoktan yıldızlara karışmış, geride sadece acı bir boşluk bırakmışlardı. Etrafındaki insanlar, onun bu haline aldırmadan, acımasızca laflar sokuyorlardı. "Öksüz," diye fısıldıyorlardı arkasından, "zavallı, kimsesiz…"

Elara'nın kalbi, bu sözlerle daha da sıkışıyordu. Neden bu kadar kötüydüler? Neden kimse onu anlamıyordu? Gözlerini kapattı ve kendini hayal dünyasının kollarına bıraktı.

Gözlerini açtığında, bambaşka bir yerdeydi. Etrafı rengarenk çiçeklerle, parıldayan ağaçlarla ve şırıl şırıl akan derelerle çevriliydi. Burası, onun hayal dünyasıydı; Düşler Bahçesi. Burada, kimse ona kötü davranmıyor, herkes sevgi ve şefkatle yaklaşıyordu. Kelebekler omzuna konuyor, kuşlar en güzel şarkılarını onun için söylüyordu.

Derin bir nefes aldı. Bu bahçe, onun sığınağıydı; gerçek dünyadan kaçıp huzur bulduğu tek yer. Burada, acılarını unutuyor, yeniden güçleniyordu.

Bahçenin derinliklerinde, yaşlı bir bilge ağaçla karşılaştı. Ağacın yüzü, yılların izlerini taşıyordu; her bir kırışıklığı, ayrı bir hikaye anlatıyordu. Elara, ağacın yanına yaklaştı ve usulca selam verdi. "Merhaba," dedi çekinerek, "ben Elara."

Ağaç, nazik bir sesle karşılık verdi: "Merhaba Elara. Biliyorum. Seni uzun zamandır bekliyordum." Elara şaşırmıştı. Ağaç, onun kim olduğunu nereden biliyordu?

Ağaç, sözlerine devam etti: "Sen, kalbinde büyük bir ışık taşıyan bir kızsın. Ancak, bu ışığı karanlık bulutlarla örtmüşsün. Unutma, Elara, her karanlığın ardından mutlaka bir aydınlık gelir. Yeter ki, umudunu kaybetme."

Elara'nın gözleri doldu. Ağacın sözleri, kalbine dokunmuştu. Belki de, haklıydı. Belki de, umudunu kaybetmemeliydi. Gerçek dünyada, onu seven birileri mutlaka vardı.

Elara, ağaca teşekkür etti ve Düşler Bahçesi'nden ayrıldı. Gözlerini açtığında, yine o eski bankta oturuyordu. Ancak, bu sefer farklıydı. İçinde, yeni bir umut filizlenmişti. Artık, yalnız olmadığını biliyordu. Kendi hayal dünyası ve kalbindeki ışık, ona her zaman yol gösterecekti.

Gülümsedi. Belki de, hayat, o kadar da kötü değildi. Belki de, onu güzel günler bekliyordu. Ayağa kalktı ve yeni bir başlangıca doğru yürümeye başladı. Gökyüzü, yavaş yavaş aydınlanıyordu.