Firuze'nin Saçları

Firuze'nin saçları upuzun ve büküm bükümdü. Rengi de deniz gibi, masmavi, firuze rengindeydi. Ama Firuze, saçlarını taramaktan hiç hoşlanmazdı. Ne zaman annesi eline tarağı alsa, Firuze'nin gözleri dolardı.

"Anne, acıyor!" diye sızlanırdı. Annesi ise, "Sadece biraz sabret, Firuze'ciğim. Saçların çok güzel olacak," derdi.

Bir gün, Firuze aynanın karşısına geçti ve kendi kendine, "Neden ben de saçlarımı taramayı denemiyorum ki?" diye düşündü. Annesinin tarağını aldı ve yavaşça saçlarına dokundu.

Önce biraz çekindi, ama sonra cesaretini topladı. Nazikçe, düğümleri açmaya çalıştı. Her bir tutamı özenle taradı.

Ve o gün bir şey değişti! Firuze, kendi saçlarını tararken hiç acı duymadı. Çünkü kendi hızında, kendi nazikliğiyle tarıyordu saçlarını. Düğümleri yavaşça açıyor, saçlarına sevgiyle dokunuyordu.

Saçlarını taramayı bitirdiğinde, aynadaki yansımasına hayranlıkla baktı. Saçları ışıl ışıldı ve Firuze çok mutluydu.