Keşke Gemiyle Gitseydik

Liam, uçağın enkazına baktı. Gözleri uzaklara dalmış, zihni ise bir film şeridi gibi geçmişe dönüyordu. "Keşke gemiyle gitseydik," diye mırıldandı. Yanında oturan Maya, başını salladı. "O zaman da başka bir şey olurdu belki, Liam. Kaderde varsa, kaçış yok." David ise her zamanki neşesiyle, "Boşverin bunları! Hayatta kaldık ya, gerisi hallolur!" dedi.

Uçak kazasından sağ kurtulmaları mucizeydi. Ama şimdi, ıssız bir adadaydılar. Yiyecek, su ve barınak bulmak zorundaydılar. Liam, liderliği üstlenerek, "Öncelikle etrafı keşfedelim. Su kaynağı bulmamız şart," dedi. Maya, harita ve pusulasını çıkararak, "Adanın kuzeyinde bir dere olduğunu hatırlıyorum. Oraya doğru gidelim," diye ekledi.

David, her zamanki gibi espri yapmaya çalışıyordu. "Belki de adada beş yıldızlı bir otel vardır!" dedi. Ama kimse gülmedi. Durumun ciddiyetinin farkındaydılar. Dereye ulaştıklarında, sevinçten neredeyse çığlık atacaklardı. Su temiz ve berraktı. Liam, "Şimdilik su sorunumuz çözüldü. Ama yiyecek de bulmalıyız," dedi.

Günler geçti. Liam balık tutmayı öğrenmişti. Maya, yenilebilir bitkileri tanıyordu. David ise moral kaynağıydı. Bir gün, adanın diğer ucunda bir duman gördüler. Liam, "Bu bir işaret olabilir! Belki de birileri var," dedi. Umutları yeniden yeşermişti. Hemen yola koyuldular. Orman içinden geçerek, dumanın kaynağına doğru ilerlediler.

Dumanın kaynağına vardıklarında, küçük bir köy buldular. Köyde yaşayan insanlar, onları sevinçle karşıladı. Liam, Maya ve David, artık güvendeydiler. "Belki de gemiyle gitseydik," diye düşündü Liam, "bu kadar macera yaşamazdık." Ama içten içe, bu deneyimin onları daha güçlü yaptığını biliyordu. Maya, "Her şeyde bir hayır vardır," dedi. David ise, "En azından harika bir hikayemiz oldu!" diye kahkaha attı.