
Alp, sürekli mızmızlanan bir çocuktu. Her şeye bir bahanesi vardı. Yemekler güzel değildi, oyuncaklar sıkıcıydı, hava çok sıcaktı ya da çok soğuktu. Annesi Özden ve babası Alper, Alp'i bu huyundan vazgeçirmek için ne yapacaklarını şaşırmışlardı.
Özden, "Alp'ciğim, neden bu kadar mızmızsın?" diye sordu bir gün. Alper ise, "Bak oğlum, hayat çok güzel. Mızmızlanmak yerine eğlenmeye çalışmalısın," dedi.



