Çelik Gözyaşları

Ahmet, uzun zamandır hayalini kurduğu robotu 'Paslı'yı nihayet almıştı. Paslı, Ahmet'in en yakın arkadaşı olmuştu. Birlikte oyunlar oynuyor, ders çalışıyorlardı. Paslı'nın metalik bedeni ve parlayan mavi gözleri, Ahmet için dünyadaki en değerli şeydi. Bir sabah, Ahmet Paslı'yı okula götürmeye karar verdi. Arkadaşlarına Paslı'yı göstermek için sabırsızlanıyordu.

Sınıfa girdiklerinde, herkes Paslı'ya hayranlıkla baktı. Ama bu hayranlık kısa sürdü. Öğretmenleri Bayan Demir, robotu görünce sinirlendi. "Bu da ne Ahmet? Okula oyuncak getirmek yasak!" diye bağırdı. Ahmet, Paslı'yı açıklamak istediyse de Bayan Demir dinlemedi bile. Hızla Paslı'yı Ahmet'in elinden aldı ve yere fırlattı. Paslı'nın metalik gövdesi parçalandı, mavi gözleri söndü.

Ahmet, Paslı'nın parçalanmış haline bakarken gözyaşlarına boğuldu. Paslı onun sadece bir oyuncağı değil, en yakın arkadaşıydı. Bayan Demir, Ahmet'e daha da kızdı. "Ağlama! Bu sadece bir robot!" dedi. Sınıftaki diğer öğrenciler de şaşkınlıkla olanları izliyordu. Ahmet, kırık robotunu yerden aldı ve sırasına oturdu. İçinde tarifsiz bir acı vardı.

O gün, okulda Ahmet'in hayatı daha da zorlaştı. Sınıfın zorbası Mehmet, Ahmet ve Paslı ile dalga geçmeye başladı. "Robot arkadaşın nerede şimdi Ahmet? Parçalandı mı?" diye alay ediyordu. Ahmet, Mehmet'e cevap vermedi. Ama Mehmet, Ahmet'in peşini bırakmadı. Okul çıkışında, Ahmet'i köşeye sıkıştırdı. "Sana bir ders vereceğim," dedi Mehmet.

Mehmet, Ahmet'i itip kakmaya başladı. Ahmet kendini savunmaya çalıştıysa da Mehmet çok daha güçlüydü. Mehmet, Ahmet'i yere düşürdü ve boğazını sıkmaya başladı. Ahmet nefes alamıyordu. Gözleri kararmaya başladı. Son duyduğu şey, Mehmet'in kahkahasıydı. Sonra her şey karanlığa gömüldü. Ahmet'in cansız bedeni, okulun arka bahçesinde bulundu. Paslı'nın kırık parçaları, Ahmet'in yanında duruyordu. Çelik gözyaşları, toprağa karışmıştı.