Kayboluşun İzleri

Zəhra ve Məleykə, okuldan sonra öğretmenlerinin de izniyle, yakındaki ormana yürüyüşe gitmeye karar verdiler. Orman, okullarının hemen arkasında yemyeşil bir örtü gibi uzanıyordu. Daha önce defalarca kez bu ormanda yürüyüş yapmışlardı, ama bu sefer farklı bir şeyler denemek istediler. "Hadi her zaman gittiğimiz yoldan sapalım," dedi Zəhra heyecanla. Məleykə biraz tereddüt etti, ama arkadaşının coşkusuna karşı koyamadı. "Peki, ama dikkatli olalım," diye uyardı.

Ormanın derinliklerine doğru ilerledikçe, daha önce hiç görmedikleri bitki ve ağaçlarla karşılaştılar. Zəhra, her gördüğü ilginç şeyi incelemek için duruyor, Məleykə ise etrafı dikkatle gözetliyordu. Bir süre sonra, güneşin batmaya başladığını fark ettiler. "Sanırım geri dönmeliyiz," dedi Məleykə endişeyle. Ancak, döndüklerinde tanıdık hiçbir işaret göremediler. Kaybolmuşlardı. Zəhra'nın yüzündeki heyecan yerini korkuya bırakmıştı. "Kaybolduk mu?" diye sordu titrek bir sesle.

Məleykə, sakinliğini korumaya çalışarak, "Panik yapmamalıyız. Etrafımıza bakalım, belki tanıdık bir şey buluruz," dedi. Birlikte etrafta dolaşmaya başladılar, ama her yer birbirine benziyordu. Hava kararmaya başlamış, ormanın içinden tuhaf sesler geliyordu. Zəhra korkudan titremeye başladı. "Çok korkuyorum," diye fısıldadı. Məleykə, arkadaşının elini sımsıkı tuttu. "Ben yanındayım. Birlikte buradan çıkacağız," dedi cesaretle.

O sırada, uzaktan gelen sesler duydular. "Yardım edin! Kaybolduk!" diye bağırdılar. Sesler yaklaştıkça, meşaleler belirdi. Birkaç dakika sonra, öğretmenleri ve diğer öğrenciler onları buldu. Zəhra ve Məleykə, öğretmenlerine sarılarak ağlamaya başladılar. Çok üşümüşlerdi ve korkmuşlardı. Öğretmenleri, onları sakinleştirdikten sonra, sıcak bir çikolata ve battaniye ile okulun yolunu tuttular. O günden sonra, Zəhra ve Məleykə, ormana tek başlarına gitmemeye karar verdiler. Ama bu macera, onların arkadaşlıklarını daha da güçlendirmişti.