Nota İzleri

Müzik, Gülayşe'nin hayatının her köşesine sinmişti. Yetimhanenin soğuk duvarları arasında, eski bir radyodan yükselen notalar ona arkadaş olmuştu. Şimdi ise, 'Nota İzleri' adlı grubun solistiydi. Ali, Mercan ve Zıpkın ile birlikte kurdukları bu grup, onun için aileden öteydi. Ama içten içe kemiren bir sır vardı: Bebekken çöpe atılmıştı. Bu gerçek, notalarına hüzün, sesine ise tarifsiz bir duygu katıyordu.

Kara, siyah tüylü oyuncu bir kedi, Gülayşe'nin yanından hiç ayrılmazdı. Sanki onun acısını anlıyor, miyavlarıyla ona destek oluyordu.

Bir gün, kuliste otururken kapı çaldı. Karşısında, üniformasıyla genç bir polis memuru duruyordu. Adı Barbaros'tu. 'Gülayşe Hanım,' dedi Barbaros, sesi resmi ama yumuşaktı, 'Babanız Nizam Amca sizi bulmak istiyor.' Gülayşe'nin kalbi tekledi. Babası mı? Onu çöpe atan adam mı?

Barbaros devam etti, 'Nizam Amca, o gün yaptığı hatanın pişmanlığıyla yıllardır sizi arıyor. Sizi bulabilmek için polis oldu.' Gülayşe'nin gözleri doldu. Yıllardır hayalini kurduğu, ama aynı zamanda nefret ettiği adam, karşısındaydı.

Gülayşe, Nizam Amca ile buluşmayı kabul etti. Bir parkta, eski bir bankta oturdular. Nizam Amca, Gülayşe'nin yüzüne bakmaya cesaret edemiyordu. 'Kızım,' diye fısıldadı, sesi titrek, 'Bana ne ceza verirsen razıyım. Sadece… sadece seni bir kez göreyim istedim.'

Gülayşe'nin içinde fırtınalar kopuyordu. Öfke, merak, özlem… Hepsini bir arada hissediyordu. 'Neden?' diye sordu, sesi soğuk, 'Neden beni çöpe attın?' Nizam Amca'nın gözlerinden yaşlar süzüldü. 'Çaresizlikten kızım. Çok gençtik, bakacak gücümüz yoktu. Ama o günden beri her gün pişman oldum.'

Gülayşe, Nizam Amca'nın gözlerindeki pişmanlığı gördü. Belki de affetmek, hem kendisi hem de babası için en doğru yoldu. 'Seni affediyorum,' dedi Gülayşe, sesi artık daha yumuşaktı, 'Ama her şeyi unutmak zaman alacak.' Nizam Amca'nın yüzü aydınlandı. 'Teşekkür ederim kızım,' dedi, 'Sana layık bir baba olmaya çalışacağım.'

Konserlerine gelmeye başladı Nizam Amca. Uzaktan, gururla kızını izliyordu. Gülayşe'nin şarkıları artık daha umutluydu, daha sevgi doluydu. Geçmişin izleri silinmese de, müzik onları iyileştiriyordu.

Bir gece, konserden sonra kuliste, Nizam Amca Gülayşe'ye yaklaştı. Elinde eski bir oyuncak bebek vardı. 'Bu senin,' dedi Nizam Amca, sesi titrek, 'O gün yanına koymuştuk. Belki… belki bir hatırası olur diye.' Gülayşe bebeği aldı. Gözleri doldu. O bebek, onun geçmişiydi, acısıydı, ama aynı zamanda umuduydu.

'Nota İzleri' grubu, müzikleriyle insanlara umut vermeye devam etti. Gülayşe, geçmişiyle barışmış, geleceğe umutla bakıyordu. Kara kedi, hala yanındaydı, miyavlarıyla ona destek oluyordu. Ve Nizam Amca, artık her konserinde en ön sıradaydı, kızının en büyük hayranıydı.