
Güneş, Hayal Vadisi'nin üzerine altın tozları serperken, Papatya Ana yavaşça yapraklarını açmaya başladı. Onun kalbinden, minik bir arı olan Umay uyandı. Umay, sıradan bir arı değildi; Papatya Ana'nın sihirli özüyle doğmuştu ve her sabah, Papatya Ana'nın açılmasıyla birlikte güne merhaba derdi.
Umay, kanatlarını gerdi ve Papatya Ana'ya gülümsedi. "Günaydın Papatya Ana! Bugün de kovanımıza tatlı haberler götürme zamanı!" dedi neşeyle.




