Saklambaç Ormanında Kayıp

Kemal, Ayşe ve Deniz, güneşli bir öğleden sonra bahçede saklambaç oynuyorlardı. Kemal sayıyordu: "On, dokuz, sekiz..."

Ayşe kıkırdayarak büyük bir ağacın arkasına saklandı. Deniz ise rengarenk çiçeklerin arasında kayboldu.

Kemal gözlerini açtığında kimseyi göremedi. "Hazır mısınız?" diye seslendi. Ama cevap yoktu. Sadece kuş sesleri duyuluyordu.

Merakla etrafına bakınırken, bahçenin sonundaki ormanın içine doğru bir patika gördü. Ayşe ve Deniz'in oraya gitmiş olabileceğini düşündü.

Kemal, "Ayşe? Deniz?" diye seslenerek patikadan ilerlemeye başladı. Orman gittikçe daha da sıklaşıyordu. Ağaçlar o kadar uzundu ki, neredeyse gökyüzünü göremiyordu.

Birden, yerde parıldayan bir şey gördü. Bu, Ayşe'nin çok sevdiği kırmızı tokasıydı! Demek ki doğru yoldaydı.

Patika boyunca ilerlerken, Kemal bir dere kenarına geldi. Dere üzerindeki taşların üzerinde ayak izleri vardı. İzleri takip ederek derenin karşısına geçti.

Karşı kıyıda, Deniz'in mavi şapkasını buldu! Ayşe ve Deniz kesinlikle buradaydı. Ama nereye gitmişlerdi?

Kemal biraz daha ilerlediğinde, ormanın ortasında küçük bir kulübe gördü. Kulübenin kapısı aralıktı. İçeriden gelen sesleri duydu: "Kıkır kıkır..."

Kapıyı yavaşça itti ve içeri baktı. Ayşe ve Deniz, kulübenin içinde bir masanın etrafında oturmuş, yaşlı bir kadınla sohbet ediyorlardı.

Yaşlı kadın onlara ormanda kaybolduklarını ve yolunu kaybetmiş çocuklara yardım ettiğini söyledi. Kemal, Ayşe ve Deniz çok sevindiler. Yaşlı kadın onlara bahçeye geri dönmeleri için yolu tarif etti.

Birlikte bahçeye döndüler. O günden sonra, ormanda saklambaç oynamamaya karar verdiler. Ama bu gizemli macera, onlara takım çalışmasının ve dikkatli olmanın önemini öğretmişti.